Diane Daher, Elena Ghigas, Daniela Angela Perez Marin, Jorge Ramos, Adam Stanović, Pete Stollery, Antoine Timarche, Luigi Turra

Πρόγραμμα

• Arborescence, 7:38

  Diane Daher

  fixed medium

• Bolt (2025), 11:59

  Elena Ghigas

  multichannel fixed medium

• Le diable… encore et toujours?, 7:11

  Daniela Angela Perez Marin

  fixed medium

• An Aria for the Mallard (2025), 9:58

  Jorge Ramos

  stereo fixed medium

• Encircled (2025), 13:18

  Adam Stanović

  stereo fixed medium

• Sandhaven Jetty (2026), 4:14

  Pete Stollery

  fixed medium

  Cycle: Aides… mémoires…

• Trafic (2025), 10:39

  Antoine Tirmarche

  fixed medium

• Mnésie (2023-26), 9:20

  Luigi Turra

  fixed medium

Arborescense, 7:38,

fixed medium

1. Diane Daher

Το έργο αυτό αποδίδει τη νοητική θολούρα που μπορεί να προκαλέσει η «δενδροειδής» σκέψη. Αυτός ο τρόπος σκέψης τείνει να συνδέει φαινομενικά ανόμοιες ιδέες, εντοπίζοντας συσχετίσεις εκεί που οι άλλοι δεν βλέπουν καμία. Κανείς μπορεί εύκολα να χαθεί μέσα στις σκέψεις του, καθώς η αδιάκοπη ροή τους μετατρέπει τη δενδροειδή δομή σε μια θορυβώδη και εξουθενωτική εμπειρία, η οποία αναμειγνύεται με τους ήχους της καθημερινότητας.

Η συνθέτρια, αρπίστρια και ερμηνεύτρια Diane Daher κινείται σε ένα πολυποίκιλο μουσικό σύμπαν που περιλαμβάνει τη σύγχρονη, την ηλεκτροακουστική και την αυτοσχεδιαστική μουσική, καθώς και τη μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Με ενδιαφέρον για τη δημιουργία παράλληλων κόσμων που αντλούν από τον πλούτο του ηλεκτροακουστικού ήχου, υιοθετεί μια διεπιστημονική προσέγγιση, ενσωματώνοντας τον χορό, το θέατρο και το βίντεο στα έργα της.

Bolt (2025), 11:59

multichannel fixed medium

2.Elena Ghigas

Το έργο είναι εμπνευσμένο από ένα απόσπασμα του βιβλίου Stella Maris του Cormac McCarthy, το οποίο αναφέρει: «Το υγρό της ύπαρξης διαρρέει στο έδαφος».

Ο τίτλος Bolt αποτελεί ένα αναγραμματισμένο ακρωνύμιο, που προκύπτει από την αναδιάταξη των αρχικών γραμμάτων της φράσης «the liquor of being» (το υγρό της ύπαρξης) με αντίστροφη σειρά. Το Bolt αποτελεί έναν στοχασμό πάνω στην οικολογία της ακρόασης, επιδιώκοντας να συνθέσει ξανά καθημερινούς ήχους (όπως εκείνους ενός αστικού ηχοτοπίου) με ήχους σχεδόν ξεχασμένους ή ανήκουστους (όπως γρηγοριανά μέλη που ηχογραφήθηκαν σε ένα απομονωμένο μοναστήρι της Νότιας Ιταλίας). Η σύνθεση στο σύνολό της εξερευνά την ηχητική χωρικότητα, αιωρούμενη ανάμεσα σε μια συμβολική και μια εικονική διάσταση, μέσω της χρήσης τεχνικών καταγραφής απόκρισης ώθησης (impulse response). Το Bolt αποτελεί επίσης έναν στοχασμό για την ευθραυστότητα και τη φευγαλέα φύση της ύπαρξης, καθώς και για τα συνεχή πλήγματα που αυτή υφίσταται. Απέναντι στην εγγενή βία της ιστορίας ορθώνεται η αναζήτηση του ιερού, σαν μια σιωπή που πρέπει να οικοδομηθεί εκ νέου. Η χρήση της τεχνικής καταγραφής απόκρισης ώθησης αναδεικνύεται σε μεταφορά για τη νοσταλγία της σιωπής — μια λαχτάρα για μια ειρήνη που δεν υφίσταται, συνοδευόμενη από τη ζωτική ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να αναδημιουργηθεί. Τα ηχοτοπία του Bolt προκαλούν ένα αίσθημα αδυναμίας μπροστά στο κακό, το οποίο αντισταθμίζεται από μια ακούραστη προσπάθεια για συνεχή επανεκκίνηση. Το έργο παραπέμπει στην αναζήτηση ενός τραγουδιού που μπορεί να ακουστεί μόνο έμμεσα — σαν μια μακρινή αντήχηση, πνιγμένη ανάμεσα στα ερείπια της ιστορίας.

Η Ιταλίδα ηχητική καλλιτέχνις και συνθέτρια Elena Gigante είναι καθηγήτρια Σχεδιασμού Χωρικού Ήχου (Spatial Sound Design) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μπάρι (Ιταλία).

Le diable… encore et toujours?, 7:11,

fixed medium

3.Daniela Angela Perez Marin

«Θα ζήσει για πάντα ο διάβολος;» Και το μεγαλύτερο κόλπο που έκανε ποτέ ο διάβολος ήταν να πείσει τον κόσμο ότι δεν υπήρχε.

Σε αυτό το ηλεκτροακουστικό έργο, η Daniela Angela Perez Marin εξετάζει τους σύγχρονους μηχανισμούς του φόβου, της χειραγώγησης και της εξουσίας. Σε μια εποχή όπου οι κρίσεις αλληλοεπικαλύπτονται —πόλεμοι στην Ουκρανία, τη Συρία, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη ή γύρω από το Ιράν, κλιματικές καταστροφές, μετακινήσεις πληθυσμών και διαρκές άγχος τροφοδοτούμενο από τα μέσα ενημέρωσης—το έργο θέτει ερωτήματα σχετικά με τη σχέση μας με την πληροφορία και τα αφηγήματα που διαμορφώνουν την αντίληψή μας για τον κόσμο.

Η σύνθεση ταλαντεύεται ανάμεσα στην ηχητική αφαίρεση και την άμεση παραπομπή στην πραγματικότητα, εναλλάσσοντας παρατεταμένες περιόδους ανησυχητικής ηρεμίας με ξαφνικές εκρήξεις βίας που διαρρηγνύουν βίαια τον ακουστικό χώρο. Αυτή η ηχητική δραματουργία αποκαλύπτει ένα τοπίο φορτισμένο με τις εντάσεις της εποχής μας, όπου ο συλλογικός φόβος μπορεί να λειτουργήσει τόσο ως εργαλείο ελέγχου όσο και ως καθρέφτης που αντικατοπτρίζει τις δικές μας ευπάθειες.

Για τη δημιουργία του έργου, η συνθέτρια αντλεί υλικό από μια ευρεία γκάμα ήχων που παραπέμπουν στον κόσμο του πολέμου και της καταστροφής: προσκρούσεις, λεπίδες, εκρήξεις, ανθρώπινες φωνές, θραύσματα συγκρούσεων και ηχητικά ίχνη του σύγχρονου χάους. Δημιουργημένο με τη χρήση των προγραμμάτων Pro Tools, Csound, Audiosculpt και Metasynth, το Le Diable… encore et toujours προσφέρει μια καθηλωτική ακουστική εμπειρία, στην οποία η μνήμη, η βία, η εξουσία και η αντίσταση συγκρούονται, δημιουργώντας έναν εντυπωσιακό ηχητικό στοχασμό πάνω στην κατάσταση του κόσμου.

Ξεκινώ πάντα τη μουσική από μια προσωπική ιστορία· ηχογραφώ ήχους που συνδέονται με τα γεγονότα και με όσα θα ήθελα να επικοινωνήσω στους ανθρώπους. Χρησιμοποιώ υπολογιστή, αλλά είμαι συνθέτρια και πιανίστα. Μετά την αποφοίτησή μου από το Εθνικό Ωδείο Μουσικής του Βουκουρεστίου, απέκτησα πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Paris-Sorbonne και πλέον εργάζομαι στη Μαδρίτη.

An Aria for the Mallard (2025), 9:58

stereo fixed medium

4.Jorge Ramos

Το έργο An Aria for the Mallard (Μια άρια για την αγριόπαπια) επαναπροσδιορίζει την άρια ως σημείο συνάντησης ανάμεσα στην ανθρώπινη έκφραση και τον κόσμο πέρα από τον άνθρωπο.

Τοποθετημένο στη νότια λίμνη του Κήπου Gulbenkian, ένα πλωτό γλυπτό από χάλυβα τύπου Corten λειτουργεί ταυτόχρονα ως παρτιτούρα και ως σώμα αντήχησης, ενσωματωνόμενο διακριτικά στο περιβάλλον οικοσύστημα. Η σύνθεση συνδυάζει ηλεκτροακουστικές υφές με ηχογραφήσεις πεδίου και τη ζωντανή παρουσία της σοπράνο, δημιουργώντας ένα ηχητικό περιβάλλον όπου οι ανθρώπινες και οι μη ανθρώπινες φωνές συγχωνεύονται σε μια ενιαία, ρέουσα χορωδία. Αντί να αναπαριστά τη φύση, το έργο την αφουγκράζεται, προσκαλώντας τους επισκέπτες να βιώσουν τον κήπο ως έναν ενεργό συνεργάτη.

Μέσα από αυτή τη σύζευξη ήχου, γλυπτικής και οικολογίας, το An Aria for the Mallard προσφέρει έναν σύντομο αλλά καθηλωτικό στοχασμό πάνω στη συνύπαρξη και τις εύθραυστες διασυνδέσεις που διαμορφώνουν τους κοινόχρηστους χώρους μας. Το An Aria for the Mallard αποτελεί μια συνεργατική εγκατάσταση με τη συμμετοχή της εικαστικού Rosana Antolí και της σοπράνο Claire Rocha Santos, η οποία υλοποιήθηκε με την υποστήριξη του Ιδρύματος Calouste Gulbenkian για τον νέο κήπο του CAM – Κέντρου Μοντέρνας Τέχνης.

Ο Jorge Ramos είναι Πορτογάλος συνθέτης, ηχητικός καλλιτέχνης και ερευνητής, πολυβραβευμένος για το έργο του. Έχει συνθέσει μουσική για σόλο όργανα, σύνολα μουσικής δωματίου, χορωδίες, συμφωνικά σύνολα, καθώς και έργα μικτής σύνθεσης, ηλεκτροακουστικά έργα, έργα με ζωντανή επεξεργασία ήχου (live electronics), μουσική για τον κινηματογράφο και τη σκηνή, εγκαταστάσεις και διαφημίσεις. Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε φεστιβάλ και έχει ερμηνευτεί από ορχήστρες, σύνολα και σολίστ στην Ασία, τη Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική και την Ευρώπη, ενώ παράλληλα συνεργάζεται με άλλους καλλιτέχνες και φορείς σε καλλιτεχνικές δράσεις και στον σχεδιασμό μουσικής με τη χρήση υπολογιστή.

Encircled (2025), 13:18

stereo fixed medium

5. Adam Stanović

Στις αρχές του 2025, προσωπικό και φοιτητές από το Πρόγραμμα Ήχου και Μουσικής του LCC ταξίδεψαν στο London Wetland Centre (μέρος του οργανισμού Wildfowl and Wetlands Trust - WWT) για να πραγματοποιήσουν ηχογραφήσεις στον χώρο και τις γύρω περιοχές.

Το εγχείρημα εμπνεύστηκε από το μακροχρόνιο πρόγραμμα soundLapse του Universidad Austral de Chile, στο πλαίσιο του οποίου ηχογραφήσεις των υγροτόπων γύρω από τη Βαλδίβια αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για οικολογική, εκπαιδευτική και δημιουργική έρευνα.

Κατά τη διάρκεια του έργου μας, συναντηθήκαμε με τους ομολόγους μας στη Χιλή και ενημερωθήκαμε για τα ενδιαφέροντα, τις μεθόδους και τους ερευνητικούς τους στόχους. Συναντηθήκαμε επίσης με το προσωπικό του London Wetland Centre και ενημερωθήκαμε για την ταχεία συρρίκνωση των υγροτόπων παγκοσμίως, καθώς και για τα σχέδιά τους να δημιουργήσουν 100.000 εκτάρια βιώσιμων υγροτόπων στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Φτάνοντας στο London Wetland Centre, το πρωί της 11ης Φεβρουαρίου 2025, εντυπωσιάστηκα αμέσως από τη σχετική ησυχία. Για πάνω από μία ώρα είχε διασχίσει τη φασαρία του κεντρικού Λονδίνου, χρησιμοποιώντας λεωφορείο, μετρό και τρένο. Και ξαφνικά, βρέθηκα ανάμεσα σε γυμνά χειμερινά δέντρα. Μπορούσα να ακούσω τον ήχο από τα βήματά μου στα πετρώδη μονοπάτια και το μακρινό κρώξιμο ενός κόρακα. Για μια στιγμή, η αίσθηση ήταν αυτή μιας όασης ηρεμίας. Όμως, καθώς η ακοή μου προσαρμοζόταν, συνειδητοποίησα ότι το Λονδίνο, η μεγάλη μητρόπολη, ήταν διαρκώς παρόν.

Μπορούσα να ακούσω τον υπόκωφο θόρυβό του στο βάθος, που διακοπτόταν μόνο από τον βρυχηθμό των αεροπλάνων που πετούσαν από πάνω με κατεύθυνση το Χίθροου. Όσο περισσότερο προσπαθούσα να εστιάσω στους ήχους του ίδιου του κέντρου, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα την παρουσία της τεράστιας πόλης που απλωνόταν πέρα από αυτό... Είχα την αίσθηση ότι ήμασταν περικυκλωμένοι...

Αρχικά, το έργο αυτό στόχευε να διασχίσει την πόλη και το Κέντρο, μεταβαίνοντας από το χάος του ενός στην ηρεμία του άλλου. Καθώς όμως το έργο εξελισσόταν, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είναι μόνο οι υγρότοποι του Λονδίνου που είναι περικυκλωμένοι· παρόλο που τα γεωγραφικά τους χαρακτηριστικά διαφέρουν ριζικά, οι περισσότεροι υγρότοποι του κόσμου είναι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εξίσου περικυκλωμένοι...

Ο Adam Stanović συνθέτει μουσική χρησιμοποιώντας ηχογραφημένο ήχο. Τα τελευταία χρόνια, η μουσική του αντλεί υλικό τόσο από ηχογραφήσεις στο στούντιο όσο και από ηχογραφήσεις σε φυσικούς χώρους, αξιοποιώντας τόσο την ψηφιακή όσο και την αναλογική τεχνολογία. Το έργο του εντάσσεται στην παράδοση της «συγκεκριμένης μουσικής» (musique concrète), καθώς περιλαμβάνει την άμεση (χειροπιαστή) επεξεργασία του ήχου με τρόπους που έχουν παρομοιαστεί με τις εικαστικές τέχνες, όπως η γλυπτική, η ζωγραφική και η κεραμική. Η μουσική του βασίζεται πάντα σε σταθερό μέσο αναπαραγωγής, ωστόσο ενίοτε συνοδεύεται από ζωντανά όργανα, ηλεκτρονικά μέσα, κινηματογραφική προβολή και animation.

Sandhaven Jetty (2026), 4:14

fixed medium

6. Pete Stollery

[Λιμάνι του Sandhaven, Sandhaven, Aberdeenshire, Ηνωμένο Βασίλειο - 3 Ιανουαρίου 2020]

Προστατευμένη από τον άνεμο και τον θόρυβο της κυκλοφορίας από έναν κοντινό δρόμο, η γαλήνια ατμόσφαιρα του λιμανιού του Sandhaven με προσκάλεσε να ακούσω πιο βαθιά. Καθώς η προβλήτα ήταν πλωτή και η κίνηση του νερού στο λιμάνι ελάχιστη, το απαλό τρίξιμο του ξύλου και των μεταλλικών στοιχείων ακουγόταν συχνά σαν ήχος ζώου – άλλοτε θυμίζοντας τραγούδι φάλαινας και άλλοτε ζώα τραυματισμένα ή ετοιμοθάνατα που άφηναν την τελευταία τους πνοή. Επεξεργάστηκα αυτούς τους «ζωώδεις» ήχους, μετασχηματίζοντάς τους για να δημιουργήσω νέες ηχητικές εκφράσεις.

Το έργο αποτελεί μέρος του εγχειρήματος Aides… mémoires… σε συνεργασία με τον Jonty Harrison, το οποίο περιλαμβάνει συνθέσεις μικρής διάρκειας (3-6 λεπτών) βασισμένες σε μεμονωμένες ηχογραφήσεις πεδίου.

Ο Pete Stollery (γεννημένος στις 24 Ιουλίου 1960 στο Χάλιφαξ του Ηνωμένου Βασιλείου) είναι Βρετανός συνθέτης, με εξειδίκευση στην ηλεκτροακουστική μουσική. Διετέλεσε πρόεδρος του Sonic Arts Network από το 1985 έως το 2003 και επιμελείται το ετήσιο περιοδικό του οργανισμού, Journal of Electroacoustic Music. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας ηχητικών καλλιτεχνών invisiblEARts, η οποία εδρεύει στη Σκωτία και στην οποία συμμετέχουν επίσης οι Simon Atkinson, Robert Dow, Alistair MacDonald, Pippa Murphy, Nick Virgo και Pete Dowling. Ο Stollery συγκαταλέγεται στους ιδρυτές του Sound Festival στη βορειοανατολική Σκωτία, ενός φεστιβάλ νέας μουσικής διάρκειας ενός μηνός.

Trafic (2025), 10:39

fixed medium

7. Antoine Timarche

Εδώ είναι που ζούμε
η πόλη έχει μεγαλώσει
πιο μακριά απ' όσο πιάνει το μάτι
εδώ είναι που ζούμε
εδώ είναι που ζούμε
γιατί δεν υπάρχει πουθενά αλλού
οδήγα για τη δουλειά
μετά πίσω στο σπίτι
οδήγα για τη δουλειά μετά
πίσω στο σπίτι οδήγα
οδήγα οδήγα
οδήγα
για

δ
ο
υ
λ
ε
ι
ά

Ο Antoine Tirmarche είναι συνθέτης ηλεκτροακουστικής μουσικής και τζαζ με σπουδές στο Μπορντό και την Ανγκουλέμ, ο οποίος συνεργάζεται με παραγωγές θεάτρου, χορού, κινηματογράφου και βιντεοπαιχνιδιών. Η μουσική του εστιάζει στη σιωπή, τον ρυθμό και το κενό ανάμεσα στους ήχους, αποδίδοντας συναισθήματα όπως η ανησυχία και το άγχος. Οι στίχοι που συνοδεύουν το έργο του περιγράφουν την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα της διαδρομής για τη δουλειά και την επιστροφή στο σπίτι.

Mnésie (2023-26), 9:20

fixed medium

8. Luigi Turra

Το έργο MNÉSIE είναι μια ακουσματική σύνθεση διάρκειας περίπου δέκα λεπτών που εξερευνά το όριο ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη, ανάμεσα στην παρουσία και την εξαφάνιση.

Ο τίτλος παραπέμπει σε ένα αδύνατο αρχείο, όπου ο ήχος αναδύεται μόνο και μόνο για να διαλυθεί, εύθραυστος και ασταθής.

Το έργο συνδυάζει τον θόρυβο, τους ψιθύρους και τις παρεμβολές που χαρακτηρίζουν τα βραχέα κύματα του ραδιοφώνου με ψιθυριστές φωνές, ποιητικά θραύσματα, ανάσες και φωνητικά ίχνη, τα οποία συχνά αλληλοεπικαλύπτονται και δεν είναι συγχρονισμένα. Οι φωνές, υποβαλλόμενες σε ηλεκτρονική επεξεργασία, αναδύονται ως αβέβαια και αλλοιωμένα σήματα, ενώ ο θόρυβος λειτουργεί ως ένα διαρκές στρώμα ακύρωσης και φθοράς του σήματος.

Η σύνθεση βασίζεται στην αρχή των θραυσμάτων, τον ακρογωνιαίο λίθο του έργου μου: κάθε ήχος αποτελεί ένα ασταθές κατάλοιπο, επιρρεπές σε παραμόρφωση, επανάληψη ή διάλυση. Η δομή είναι μη γραμμική και αρθρώνεται σε προσωρινούς ηχητικούς χώρους, χωρίς αφηγηματική κατεύθυνση.

Το MNÉSIE διαμορφώνεται ως μια μηχανή λήθης: δεν διατηρεί, αλλά διαβρώνει. Η ακουσματική ακρόαση αναδεικνύει τη φασματική φύση των υλικών, μετατρέποντας τον ήχο σε ίχνος χωρίς προέλευση, σε έναν εύθραυστο απόηχο αυτού που δεν μπορεί πλέον να συγκρατηθεί. Το έργο συμβάλλει στη σύγχρονη ηλεκτροακουστική έρευνα, εξετάζοντας τον θόρυβο, τη φωνή και τα σήματα ως ασταθείς και μη αναστρέψιμες διαδικασίες.

Ο Luigi Turra (γενν. 1975) είναι συνθέτης της μινιμαλιστικής / ηλεκτροακουστικής σχολής. Το κύριο ενδιαφέρον του εστιάζεται στην ακουστική ισορροπία μεταξύ της σιωπής, της απτικής αντίληψης του ήχου και της έρευνας γύρω από την αλεατορική μουσική. Μέσω της επεξεργασίας ανθρώπινων φωνών καθώς και ψηφιακών, συγκεκριμένων (musique concrète) και ακουστικών πηγών, διαμορφώνει ηχητικές διαδρομές όπου οι ακροατές βιώνουν συνεχείς παύσεις και τραχιές ηχητικές εντάσεις, αγγίζοντας τα όρια της πειραματικής ηχητικής ποίησης. Ξεκινώντας από την καταγραφή μικρών ήχων και θορύβων, ο Luigi Turra δημιουργεί μουσικά έργα που αναδεικνύουν την ομορφιά της ατέλειας. Στόχος της ποιητικής του προσέγγισης είναι ο περιορισμός των στοιχείων στο ελάχιστο, ώστε να αναδειχθούν τα αρχέτυπά τους.

Βραβείο Russolo 2025 – Η πρωτοπορία του ήχου στο χώρο θεατρικού πολιτισμού της Restart Theater Athens ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ στην Αθήνα

Το Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2025, στις 18:00, το διεθνές Βραβείο Russolo 2025 φιλοξενήθηκε στο χώρο θεατρικού πολιτισμού Restart Theater Athens (Κοίλης 23, Άνω Πετράλωνα, 5’ από τον σταθμό ΗΣΑΠ Πετραλώνων), για μια μοναδική βραδιά αφιερωμένη στην ακουσματική και ηλεκτρονική μουσική.

Το Βραβείο Russolo είχε τη χαρά να παρουσιάσει στο αθηναϊκό κοινό τα καινοτόμα έργα των οκτώ νέων συνθετών-φιναλίστ που επιλέχθηκαν από όλο τον κόσμο, καλώντας τους θεατές να συμμετάσχουν ενεργά με την ψήφο τους στην επιλογή του νικητή του Prix Russolo 2025. Τα έργα παρουσίασε στο κοινό ο συνθέτης ακουσματικής μουσικής Philippe Blanchard μαζί με τη συνθέτη Louise Rossiter διατελούν ως Συνπρόεδροι του Βραβείου Prix Russolo.

Η είσοδος ήταν ελεύθερη για το κοινό.
Το κοινό σε κάθε πόλη που φιλοξενεί το διαγωνισμό ακούει τα έργα των φιναλίστ και ψηφίζει.

Ανάμεσα σε 208 συνθέτες από 33 χώρες, ξεχώρισε ο Claude Hermitte με το δυναμικό και ουσιαστικά στρατευμένο έργο του « L’Amazonie brûle », «Η Αμαζονία καίγεται», μια ηχητική δημιουργία που ευαισθητοποιεί για την ευθραυστότητα των οικοσυστημάτων και την επείγουσα ανάγκη αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης.

Από το 2017, το Βραβείο Russolo απονέμεται από το κοινό.

Η ψηφοφορία ήταν επίσης διαθέσιμη διαδικτυακά μέσω Bandcamp.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ RUSSOLO

Από τη δημιουργία του το 1979, το Βραβείο Russolo εξερευνά νέα ηχητικά τοπία, εμπνευσμένο από τον συνθέτη, ζωγράφο και μεταφυσικό Luigi Russolo (1885–1947).
Με το μανιφέστο του Η Τέχνη των Θορύβων (1913), ο Russolo θεμελίωσε την ιδέα ότι οι ήχοι του σύγχρονου κόσμου — ακόμη και οι πιο βιομηχανικοί — αποτελούν πηγή μουσικής δημιουργίας.

Οι περίφημες εφευρέσεις του — όπως οι Intonarumori, το Rumorharmonium και το Russolophone — άνοιξαν τον δρόμο για την ακουσματική και ηλεκτρονική μουσική, εμπνέοντας γενιές δημιουργών

ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ PRIX RUSSOLO 2025

Το πρόγραμμα φιλοξενείθηκε και παρουσιάστηκε φέτος στις παρακάτω χώρες και οργανισμούς:

• στη Γενεύη (Ελβετία – Galerie Analix – 07/09/2025, Barbara Polla),

• στη Faverges (Γαλλία – Concert Bruit de la Neige – 21/09/2025, Studio Nautilus),

• στη La Monnerie-le-Montel (Γαλλία – L’Acousmonef – 05/10/2025, Les sons dans l’air),

• στο Μιλάνο (Ιταλία – Teatro Arsenale – 10 & 11/10/2025, Audior + NoMus + MM&T).

• στην Αθήνα, Ελλάδα (Restart Theater Athens)

• στην Πράγα, Τσεχία (Nova Alternativa)

• στο Κιότο, Ιαπωνία (Hayashi Kyohei)

Η Restart Theater Athens έφερε το Βραβείο ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου 2025, πριν συνεχίσει την πορεία του τον Νοέμβριο στο Τόκιο (Ιαπωνία – Phonothèque, Kyohei Hayashi) και στην Πράγα (Τσεχική Δημοκρατία – Opening Performance Studio, Jan Kruml & Petr Studeny).

Ο Γάλλος συνθέτης Claude Hermitte, νικητής του φετινού Βραβείου RUSSOLO, με το έργο «Η Αμαζονία καίγεται» (8’53’’) στη Restart Theater Athens

Ακρόαση των έργων των φετινών φιναλίστ και προετοιμασία για την ψηφοφορία

ΦΙΝΑΛΙΣΤ ΣΥΝΘΕΤΕΣ – PRIX RUSSOLO 2025

1. Claude Hermitte – L’Amazonie brûle (8’53’’)

2. Bernadette Johnson – Disturbed Waltz (6’22’’)

3. Felipe Otondo – Makuta (8’10’’)

4. Adam Stanović – Between Pictures (9’20’’)

5. Nikos Stavropoulos – Par une belle fin d'après-midi (8’20’’)

6. Petr Studeny – Poema elettronico futurista (7’07’’)

7. Willard Van de Bogart – Eleventh Ave. Willard 9-8-24_Mix (11’10’’)

8. Berk Yagli – The Cycle of Life and Decay (7’59’’)

"Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, το PRIX RUSSOLO υπερασπίζεται την καινοτομία στον ήχο και τη δημιουργική ελευθερία, διατηρώντας το πρωτοποριακό πνεύμα του Luigi Russolo, συγγραφέα του Η Τέχνη των Θορύβων (1913). Το βραβείο αυτό επιβεβαιώνει, από το 1979, τη θέση των βραβευμένων και των φιναλίστ του ανάμεσα στους συνθέτες που συνεχίζουν να διευρύνουν τα όρια της ηχητικής τέχνης..'

Louise Rossiter & Philippe Blanchard

Co-Presidents, Prix Russolo 2025

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΡΙΤΩΝ ΤΟΥ PRIX RUSSOLO ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ 2025

Jean-Louis Belmonte, Piero Bielli, Philippe Blanchard, Jean Marc Duchenne, Juraj Duris, Olivier Falcou, Pierre Jolivet, Jan Kruml, Hayashi Kyohei, Nicolas Malevitsis, Joachim Montessuis, Cameron Naylor, Gabin Noir, Louise Rossiter, Peter Stollery, Dante Tanzi.

ΑΜΚΕ Θεατρικού Πολιτισμού

Επικοινωνείστε μαζί μας: Tel: +306906 788975

e-mail:info@restart-theater.com

Πολιτική Απορρήτου

Όροι και Προύποθέσεις

© 2023 Restart Theater Athens

Κοίλης 23, Άνω Πετράλωνα, 11852, Αθήνα, Ελλάδα
Αρ. Γ.Ε.ΜΗ: 16827301000 ΑΦΜ:996599389